Ξεκίνημα με απρόοπτο

Όπως λέει ο τίτλος, αποφασίσαμε να περάσουμε εκείνη τη χρονιά (2015) τις ημέρες του Πάσχα στο Καστελλόριζο. Εκεί στην άκρη της πατρίδας μας, παρέα με λίγο κόσμο και με μία αίσθηση ότι αυτός ο τόπος “κάτι ιδιαίτερο έχει”. Δε θα είναι μεγάλη η εν λόγω ταξιδιωτική αφήγηση, ούτε τρεις μέρες δεν ήταν αυτές. Μάλλον  ζέσταμα για να συνεχίζουμε με τις αναμνήσεις από τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα θα το έλεγα.
Το πρόγραμμα λοιπόν έλεγε ότι το πρωί της Μ. Παρασκευής το καράβι θα περνούσε από τη Ρόδο που μέναμε τότε, με προορισμό τη νήσο Μεγίστη. Τελικά το πρόγραμμα πήγε “λίγο” πίσω. Όπως συμβαίνει αρκετές φορές, τα μποφόρ στο Αιγαίο κράτησαν τα πλοία στα λιμάνια. Σαν αποτέλεσμα, το Blue Star έφτασε τελικά στο Καστελλόριζο την Κυριακή του Πάσχα στις 9 το πρωί, με αρνητικές συνέπειες σε ταξιδιώτες και ντόπιους.

Αλλαγή πλάνου, επιλογή αεροπλάνου!

Δεν ήμασταν σ’ εκείνο το καράβι, προς θεού! Μόλις μάθαμε για το απαγορευτικό, κλείσαμε κατευθείαν αεροπορικά εισιτήρια -πριν εξαντληθούν λόγω των περιστάσεων-, για το Μ. Σάββατο πρωί πρωί, με το μικρό υπέροχο αεροπλανάκι της Ολυμπιακής! (Δεν το λέω ειρωνικά, νιώθουμε πολύ ωραία σε ελικοφόρα μικρά αεροσκάφη). Με μία αεροσυνοδό, τριάντα πέντε θέσεις, πολύ όμορφη θέα στη θάλασσα και στα τουρκικά παράλια, τα είκοσι πέντε λεπτά πτήσης ήταν ξεχωριστή εμπειρία για εμένα, τη σύζυγο και τους γονείς μου! Μπόνους η αντίδραση της μητέρας όταν κατάλαβε ότι το Καστελλόριζο είναι “αυτό το μικρό βραχάκι εδώ;!;!” και ένα μακρόσυρτο “Απαπααααά” για το μήκος του διαδρόμου προσγείωσης.

Η απόσταση από το αεροδρόμιο στο χωριό είναι κάτι παραπάνω από 3 χιλιόμετρα. Ή μπαίνεις στη σειρά για να εξυπηρετηθείς από το μοναδικό ταξί του νησιού (“θα σας προλάβω όλους” όπως είπε), ή παίρνεις ένα mini bus που δουλεύει μόνο την καλοκαιρινή σεζόν.

Ή, αν είσαι σαν κι εμάς, βάζεις τη μικρή τσάντα στην πλάτη, και περπατάς στην πρωινή αύρα, απολαμβάνοντας στα αριστερά το νησί της Ρω και απέναντι στα δύο χιλιόμετρα τους γείτονες. Να πω εδώ ότι ο κύριος Αντώνης μάταια περίμενε τηλέφωνο για να μας κατεβάσει με το αυτοκίνητο, λάθος συνεννόηση βλέπετε.

Περπάτημα παντού, για πανέμορφη θέα

Το Καστελλόριζο έχει δύο κολπίσκους – οικισμούς, έναν στο κεντρικό λιμάνι και έναν στην περιοχή Μανδράκι, κολλητά είναι. Στο δεύτερο μείναμε εμείς, στο Mandraki Paradise. Ο κύριος Αντώνης και η Χριστίνα διαθέτουν αυτόνομες μεζονέτες με όλα όσα χρειάζεται κανείς, πολύ καλή φιλοξενία κι απόλυτη ησυχία!

Εκείνη τη μέρα λοιπόν, όπως και την επόμενη, κάναμε όλα όσα μπορεί να κάνει κάποιος σε τούτο το κομμάτι γης. Περπατήσαμε κυριολεκτικά όλο το νησί, μέχρι το Παλαιόκαστρο και από εκεί στον Αϊ Γιώργη του βουνού, κατεβήκαμε τα 400 σκαλιά από εκεί προς το λιμάνι (τα είχαμε ανέβει την προηγούμενη).
Περιπλανηθήκαμε στα σοκάκια, φάγαμε κατσικάκι γεμιστό τη μέρα του Πάσχα, μιας και αυτό είναι το έθιμο εκεί. Φυσικά περπατήσαμε το μονοπάτι που ενώνει παραθαλάσσια το Μανδράκι με το λιμάνι, θαυμάζοντας το Λυκιακό τάφο, και απολαύσαμε τη θέα από το παλιό κάστρο των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη προς την πόλη.

Αυτό που σε συνεπαίρνει στον τόπο εκείνο είναι η παροιμιώδης ηρεμία που κυριαρχεί, αλλά και η περηφάνια των κατοίκων παρά τη δύσκολη ζωή τους.

Ηρεμία είπα; Όχι τη νύχτα της Ανάστασης πάντως, όπου καταλάβαμε ότι από όπλα και πυρομαχικά υπάρχουν παραπάνω από αρκετά!!!  Θα μπορούσαμε να πούμε αρκετά για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι εκεί, αλλά δεν αξίζει.

Πιο πολύ αξίζει το χαμόγελο του κυρίου Βασίλη με την ταβέρνα στο λιμάνι, που μας κέρασε τον καφέ και τα γλυκίσματα το πρωί πριν αναχωρήσουμε, η “συνοδεία” και οι κόρνες από βαρκάρηδες στο καράβι της επιστροφής τη Δευτέρα του Πάσχα…και η αίσθηση που σου μένει…

Κι ένα αξιοθέατο που η ομορφιά του δε φωτογραφίζεται

Ξεχάσαμε κάτι; Τι άλλο, τη Γαλάζια σπηλιά! Ειλικρινά, είχαμε δει εκατοντάδες φωτογραφίες πριν επισκεφτούμε αυτό το θαύμα της φύσης. Μπορώ να σας πω με σιγουριά ότι καμία δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Απλά το μέρος είναι φτιαγμένο για να το απολαύσεις στην ολότητα του με τα μάτια σου όσο είσαι εκεί, σαν να μη θέλει να φανερώσει το μεγαλείο σε κανένα φακό.
Παρ’ όλα αυτά, προσπαθήσαμε να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες της έλλειψης φωτισμού και της αστάθειας της βάρκας, θα παραθέσω ένα δείγμα εδώ, μαζί με τις αναμνήσεις μας από ένα διήμερο τόσο ξεχωριστό, όχι απλά όμορφο.

Υ.Γ.: Το Καστελλόριζο είναι ένα ιδιαίτερο κομμάτι της χώρας μας, για πολλούς και διάφορους λόγους. Γνωρίστε το, και μη χάσετε την ευκαιρία να το επισκεφτείτε αν βρεθείτε στη Ρόδο. Παρά τις δυσκολίες, αξίζει κάθε λεπτό εκεί. Η αύρα που αποπνέει το νησί και η φιλικότητα των ντόπιων θα σας μείνουν αξέχαστα!