Εκεί που δοκιμάζονταν τα διαστημικά οχήματα

Όπως το διαβάσατε! Η επόμενη μέρα θα μας έβρισκε, μετά από έξι εξαντλητικές ώρες μέσα στο φορτηγό, στις περιοχές όπου μεταξύ άλλων η Σοβιετική Ένωση δοκίμαζε τα διαστημικά της οχήματα. Ο λόγος, σχετικά απλός, σ’ εκείνα τα σεληνιακά τοπία. Απέραντες εκτάσεις ηφαιστειακής άμμου, λάβας, μικρών και μεγάλων ηφαιστειακών κώνων, η απόλυτη προσομοίωση του φεγγαριού επί γης, δηλαδή.

Καμάζ μέσα στο Ρωσικό δάσοςΓι’ αυτό και το ξύπνημα μες στ’ άγρια χαράματα. Ποιος νοιαζόταν, το μεγάλο όνειρο της ανάβασης στο περίφημο Tolbachik ερχόταν όλο και πιο κοντά.

Μπαίνουμε στο δάσος, για ώρες

Εφοδιασμένοι λοιπόν πλήρως με νερό, φαγητά, καύσιμο κι όλα όσα απαιτούνταν για την κατασκήνωση στα αφιλόξενα εκείνα μέρη, ξεκινήσαμε την πορεία μας προς το δάσος. Αν κι από την αρχή του ταξιδιού η συμβουλή ήταν να φοράμε ζώνες ασφαλείας, δεν μπορώ να πω ότι εισακούστηκε από όλους. Οι συνέπειες δεν άργησαν να έρθουν. Στην πρώτη απύθμενη λακκούβα που το φορτηγό πλάγιασε σαν αεροπλάνο σε κλειστή αερομαχία, το παλικάρι στα αριστερά μου πέταξε κυριολεκτικά στον αέρα και προσγειώθηκε πάνω μου, εν μέσω τσιρίδων από κάποιες γυναίκες του γκρουπ.

δρόμος μέσα στο δάσος στη ΚαμτσάτκαΟι ώρες κυλούσαν στον ίδιο ρυθμό. Το δάσος, πρωτόγνωρο για εμένα και για όσους δεν έχουν συνηθίσει σε τέτοιου είδους δάση. Οι σημύδες πάρα πολύ πυκνές, και η χαμηλή βλάστηση οργιώδης κι αρκετά ψηλή επίσης. Φυσικά, δε θα μπορούσαν να λείπουν τ’ άγρια μούρα, αφορμή για αρκετές στάσεις από μέρους μας. Ξέρω, τα λατρεύουν και οι αρκούδες, ξέραμε πολύ καλά που βρισκόμασταν, απλά το συνειδητοποιήσαμε πιο μετά,όταν τις είδαμε. Όσο για το πώς ήταν η διαδρομή στο Kamaz; Καλύτερα δείτε στις φωτογραφίες, όπως και στο σχετικό βίντεο.

Απλά να αναφέρω ότι η πρώτη ώρα κύλισε ευχάριστα, η επόμενη πιο δύσκολα κ.ο.κ. Οι λακκούβες όλο και μεγάλωναν, οι λάσπες εκτός πραγματικότητας, το δάσος όλο και πιο πυκνό. Σε σημείο που ο οδηγός σταμάτησε κάμποσες φορές για να κόψει κάποιο δέντρο και να περάσουμε, ή γκρέμιζε μερικά από αυτά για να περάσει κάποιο άλλο φορτηγό. Απλά, καθημερινά πράγματα, Ρωσία.

Εκεί που τα ηφαίστεια κυριαρχούν

Περίπου πέντε ώρες χρειάστηκε για να βγούμε από εκεί. Κι όταν η πυκνή βλάστηση τελείωνε, φανερωνόταν σταδιακά η απεραντοσύνη του σεληνιακού τοπίου, αποτέλεσμα των τρομερών εκρήξεων του Tolbachik το 1974, το 2007 αλλά και το 2012. Κι εγώ δεν ξέρω πόσα μέτρα λάβας βλέπαμε, τέφρας ανάκατης με βράχια, που είχαν κυριολεκτικά ισοπεδώσει χιλιάδες στρέμματα δάσους. Το έβλεπες καθαρά εκεί που η δύναμη της φύσης είχε σταματήσει, στα πρώτα πλαγιασμένα δέντρα στην αρχή – τέλος του δάσους. Από εκεί και πέρα, μαύρη άμμος και διάσπαρτα κουφάρια δέντρων που σε πολλές περιπτώσεις είχαν καεί και έμειναν όρθια, σαν νεκροζώντανοι μάρτυρες της καταστροφής.

Άλλη μία ωρίτσα, κι επιτέλους θα κατεβαίναμε από την πιο κουραστική “οδική” διαδρομή της ζωής μας. Ακολουθεί σύντομος διάλογος – γκρίνια μεταξύ της Αλιόνας και του Valentin:

– Ρε Valentin, δεν αντέχουμε άλλο στο φορτηγό, θέλουμε να περπατήσουμε.

– Καλά, να σας δω αύριο τι θα λέτε.

– Τα ίδια θα λέμε, δε θέλουμε άλλο φορτηγό, με τα πόδια παντού!

…συγκαταβατικό χαμόγελο από το φοβερό οδηγό μας…
(Μαντέψτε ποιος είχε δίκιο μετά την κατάβαση από το ηφαίστειο…)

Κατασκήνωση σε άλλο πλανήτη

Καμτσάτκα: κατασκήνωσηΤο μέρος που στήσαμε τις σκηνές ήταν ένας πρόχειρος καταυλισμός με αυτοσχέδιες “τουαλέτες”, προστατευμένος όμως  από πιθανούς ανέμους. Ένα ξύλινο σπιτάκι χρησίμευε για άλλες αποστολές, ίσως αυτές που περιλαμβάνουν αποκλειστικά αλλοδαπούς τουρίστες, χεχε! Εμείς, με το 1/3 των χρημάτων που κοστίζει το tour για όσους το κλείσουν στα Αγγλικά , ακολουθούσαμε το πρόγραμμα των Ρώσων.

Μια μεγάλη σκηνή αποτελούσε την κουζίνα, και τέλος. Μετά τις σχετικές διαφωνίες και πειράματα, έμπειροι πεζοπόροι τρομάρα μας, τα βολέψαμε όλα μια χαρά! Και ήμασταν έτοιμοι!

Νεκρό δάσος

Μπατόν ανά χείρας, σακίδια και ξεκινήσαμε. Και κάπου εδώ, ας αφήσω και πάλι τις εικόνες να μιλήσουν. Δεν ξέρω πώς να εκφράσω αυτό που ένιωσα όταν επιτέλους ήμουν εκεί. Και, αυτό που είχα δει στις φωτογραφίες ήταν ακριβώς έτσι, στην άλλη άκρη του κόσμου!

Έτοιμοι να γνωρίσουμε ιδίοις όμμασι τo νεκρό δάσος, να ανεβούμε σε ζεστούς ηφαιστειακούς κώνους, να αφήσουμε το βλέμμα μας να χαζέψει τις ατελείωτες εκτάσεις όπου το μαύρο εναλλασσόταν μόνο με το κόκκινο, και η φαντασία οργίαζε για το πώς μπορεί να ήταν η περιοχή αυτή κατά τη διάρκεια των εκρήξεων. Και μέσα σ’ όλα αυτά, ένα μακρινό “ουράνιο” τόξο, ανάμεσα στους κατάξερους κορμούς δέντρων

Τούνελ λάβας, μοναδική υπόγεια εμπειρία

Σειρά είχε μια μικρή πλην όμως εντυπωσιακή υπόγεια ροή λάβας στην περιοχή, που είχε δημιουργήσει μια διαδρομή 30-40 μέτρων σαν ποταμάκι στο υπέδαφος, από τον κρατήρα ενός κώνου μέχρι ένα άλλο σημείο που η τρύπα φαινόταν στην επιφάνεια του εδάφους. Από εκεί μπήκαμε, οι φακοί άναψαν, και, μετά από μερικά λεπτά που είτε σερνόμασταν, είτε περπατούσαμε στα γόνατα, να ‘μαστε μέσα στον κρατήρα. Φυσικά η δραστηριότητα δεν προσφέρεται για κλειστοφοβικούς, οπότε κάποιοι μας περίμεναν στην έξοδο (μαντέψτε τον έναν εξ αυτών, ονόματα δε λέμε 😎). Ανεπανάληπτη εμπειρία!

Και ηφαιστεικοί κώνοι, σε υψηλές θερμοκρασίες!

Πάνω στον ηφαιστιακό κώνοΗ μέρα δεν είχε τελειώσει ακόμη. Επόμενος στόχος, η ανάβαση σε έναν από τους ηφαιστειακούς κώνους, ύψους 1800 μέτρων (εμείς ήμασταν στα 1300 περίπου), όπου η θερμοκρασία του εδάφους είναι όπως αρμόζει σε μια τέτοια περιοχή, δηλαδή αρκετά ζεστή ώστε να το νιώθεις σε κάποια σημεία ακόμη και με τα παπούτσια. Αν και περασμένη ώρα, και παρά το δύσκολο της ανάβασης (αρκετά απότομο και πετρώδες έδαφος), φτάσαμε γρήγορα στην κορυφή.

Πάνω στον ηφαιστιακό κώνοΤο έδαφος ζεστό, τόσο ζεστό που σε κάποια σημεία ο Valentin έχωσε ξύλα ανάμεσα στις πέτρες. Και, σαν πρωτόγονοι, ανακαλύψαμε τη φωτιά σε κάμποσα δευτερόλεπτα! Εμπειρίες που ούτε τις φανταζόμασταν πριν πάμε εκεί, ή καλύτερα, μόνο να τις φανταστούμε μπορούσαμε!

Είχε πια νυχτώσει όταν αρχίσαμε την κατάβαση, οι φακοί άναψαν και πάλι και με προσοχή επιστρέψαμε στο φορτηγό. Μια ακόμη μέρα στη μαγευτική χερσόνησο Καμτσάτκα έφτανε στο τέλος της, τόσο πλούσια σε εικόνες και συναισθήματα. Το ζεστό φαγητό από την Angela, το τσάι και τελικά ο γεμάτος προσμονή ύπνος, ήταν το καλύτερο για τη μέρα που θα ξημέρωνε.

Ο στόχος πλησιάζει, είμαστε έτοιμοι;

Το Plosky Tolbachik μας περίμενε, στεκόταν εκεί, με τον περίφημο κρατήρα του στα 3087 μέτρα, και το αδερφάκι του το Ostry, με την κορυφή 600 μέτρα ψηλότερα και πάγο που δε λιώνει ποτέ. Και η σκέψη να τριγυρίζει στο μυαλό. “Θα καταφέρουμε να ανέβουμε άραγε;”

Επρόκειτο βλέπετε να είναι η πρώτη μας φορά σε αυτό το υψόμετρο, σε τέτοιο περιβάλλον, και το βουνό είναι πάντα απρόβλεπτο. Λίγες ώρες υπομονή, και θα μαθαίναμε…

error: Content is protected. Contact us to get a permission to use it.