Kostas PapanikolaouΣτην Τσιάπας των επαναστατών, της οργιαστικής φύσης και των αρχαίων μνημείων
Ζαπατίστας, ορεινά μέρη, επαναστατικό πνεύμα, “επικίνδυνοι” δρόμοι.
Δεν ξέραμε και πολλά για την Τσιάπας, τη νοτιότερη και πιο φτωχή επαρχία του Μεξικού, μέχρι τουλάχιστον να αρχίσουμε τον σχεδιασμό του ταξιδιού αυτού. Είχαμε διαβάσει ότι γενικά δεν συστήνεται να οδηγεί κανείς ανεξάρτητα εκεί, λόγω πιθανών μπλόκων από τους ντόπιους, καθώς και ότι ίσως να σταθείς άτυχος διότι η περιοχή είναι και πέρασμα μεταναστών και ναρκωτικών από τη Γουατεμάλα με κατεύθυνση τα βόρεια του Μεξικού και τις ΗΠΑ.
Είχαμε και το προαίσθημα, όμως, ότι ο τόπος αυτός θα μας άρεσε. Και τελικά, έτσι ήταν…
Αεροπλάνο για Tuxtla Gutierrez, αυτοκίνητο για ένα τετραήμερο περιπέτειας προς ανατολικά
Προσγειωθήκαμε βράδυ στην πρωτεύουσα της επαρχίας, όπου όμως δεν θα μέναμε, παρά εκείνη τη νύχτα μόνο. Νοικιάσαμε το αυτοκίνητό μας, ένα μακρύ σεντάν που έβρισκε από κάτω στα ΤΕΡΑΣΤΙΑ σαμαράκια του Μεξικού και οδηγήσαμε στο μισοσκόταδο μέχρι το κατάλυμά μας. Το οποίο είχε έναν εξωτερικό τοίχο σαν από φυλακή, με κάμερες και σύρματα. Λέτε να ήταν επικίνδυνα; Σε εμάς πάντως δεν φάνηκε κάτι τέτοιο…
- Tip: Διαβάστε εδώ για όλο το πρόγραμμα ενός μήνα στο Μεξικό!
Την επομένη, μετά από ένα καλό πρωινό σε ενδιαφέρον μαγαζάκι, φύγαμε για νέες εικόνες. Είχαμε όλη την ημέρα μπροστά μας, για να επισκεφτούμε το φαράγγι Sumidero και το χωριό Chiapa de Corzo, πριν φτάσουμε στο San Cristobal de las Casas, όπου και θα μέναμε.
Και ήταν μία υπέροχη ημέρα!
Sumidero canyon, με κροκόδειλους και τρομερή θέα
Λίγο βορειότερα της Tuxtla Gutierrez βρίσκεται το φαράγγι Sumidero. Με ολόκληρη την περιοχή να έχει κηρυχθεί εθνικό πάρκο, με τοιχώματα ύψους 1000 (!) μέτρων, με πληθώρα πανίδας, όπως μαϊμούδες κατά δεκάδες σε δέντρα, και κροκόδειλους, αρκετούς κροκόδειλους.
Τι άλλο θα μπορούσαμε να ζητήσουμε; Βγάλαμε τα εισιτήριά μας και πήραμε μία από τις ταχύπλοες βάρκες, μαζί με λίγους ακόμη επισκέπτες, για να ζήσουμε οικογενειακώς μια πολύ δυνατή εμπειρία! Ο Εκτοράκος είχε εκστασιαστεί από την ταχύτητα, εμείς από τα πανύψηλα τοιχώματα του φαραγγιού.
Πλησιάσαμε την ακτή όπου ένας κροκόδειλος απολάμβανε τη λιακάδα, αδιαφορώντας για τους περίεργους επισκέπτες. Τι τρομερό, τι πανέμορφο ζώο! Λίγο παραπέρα, μια τεράστια οικογένεια μαϊμούδων πρόσφερε εκπληκτικό σόου ακροβασίας σε κάποια δέντρα, ενώ τα αρκετά είδη πουλιών του φαραγγιού έκαναν τη διαδρομή μας ακόμη πιο όμορφη.
Να σημειώσουμε ότι σε κάμποσα σημεία είδαμε παιδάκια να πηδάνε από διάφορες πλατφόρμες και να κολυμπάνε στο ποτάμι. Τώρα, πού είναι οι κροκόδειλοι, τι άλλοι κίνδυνοι υπάρχουν και λοιπές απορίες, δεν μπορούν να απαντηθούν…
Αυτό που σίγουρα απαντήθηκε ήταν το πώς φαίνεται το τεράστιο αυτό φαράγγι από ψηλά. Λίγο μετά την ξενάγησή μας με τη βάρκα, πήραμε το αυτοκίνητο και οδηγήσαμε μέχρι ένα σημείο που λέγεται Mirador el Tepehuaje. Πραγματικά, δέος! Τα σύννεφα να γλείφουν κυριολεκτικά τις πλευρές του φαραγγιού εκεί ψηλά που ήμασταν, τα ρεύματα του αέρα ισχυρά και η θέα του φιδωτού αυτού μνημείου της φύσης ανεπανάληπτη.
- Το τελευταίο κομμάτι του ταξιδιού μας στο Μεξικό θα μας έφερνε σε ένα ακόμη μεγαλύτερο φαράγγι, μια αληθινή περιπέτεια. Διαβάστε εδώ για το μοναδικό Copper Canyon και τις μέρες μας στον Βορρά της χώρας, στο τρίγωνο των καρτέλ και της κοκαΐνης, στην παγωνιά και στους Tarahumara.
Chiapa de Corzo, η πρώτη αληθινή επαφή με ντόπιους
Το χωριό αυτό, πολύ κοντά στο φαράγγι, ήταν η επόμενη στάση που επιλέξαμε, οδηγώντας προς San Cristobal. Πολύχρωμο, όπως ακριβώς το ντύσιμο των ιθαγενών της Τσιάπας, με τοπική λαϊκή αγορά, καλό καφέ και προφανώς κόσμο που επιδιώκει να βγάλει το κατιτίς του από τους επισκέπτες.
Δυστυχώς, οι διαφορές μεταξύ επαρχιών του Μεξικού είναι μεγάλες, και φυσικά υπάρχουν διακρίσεις μεταξύ των πιο λευκών και των ιθαγενών κάθε περιοχής. Γι’ αυτό και είναι πιο σύνηθες να βλέπεις τις χαρακτηριστικές ντόπιες γυναίκες, με μικρά παιδιά σε αυτοσχέδιους μάρσιπους ή ξυπόλητα δίπλα τους, να πουλάνε δικές τους δημιουργίες, πλεκτά και άλλα στους επισκέπτες. “Εξωτική” εικόνα για τους επισκέπτες, αλλά ποιος γνωρίζει στα αλήθεια την πραγματικότητα του κάθε τόπου;
Με χαρά φωτογράφισα μια ντροπαλή κοπελίτσα με τη μητέρα της, αφού μου το ζήτησε, και προσπαθούσα να δείχνω στον μικρούλη μας όσο πιο πολύ γίνεται την αλήθεια πίσω από την ομορφιά που πάντα υπάρχει.
Πάμε San Cristobal de las Casas, στα βουνά και στους Ζαπατίστας
Η σύγκρουση των Ζαπατίστας με την κεντρική κυβέρνηση του Μεξικού είναι προς το παρόν μια παγωμένη σύγκρουση, μάλλον. Απ’ όσο γνωρίζουμε, στην περιοχή τους, ειδικά στα ορεινά, υπάρχει μια μορφή αυτονομίας και σε κάθε περίπτωση καταλαβαίνεις ότι κάτι διαφορετικό επικρατεί.
Παρά τις ανησυχίες μας, δεν πετύχαμε κανένα μπλόκο στο δρόμο. Αντίθετα, μπορώ να πω ότι απολαύσαμε τη διαδρομή προς το San Cristobal, στα 2200 μέτρα υψόμετρο. Και με τις πρώτες εικόνες, μας κέρδισε σίγουρα ο τόπος εκείνος. Το ξενοδοχείο μας ήταν πολύ όμορφο, ουσιαστικά στο πλακόστρωτο κέντρο. Έτσι, παρκάραμε, τακτοποιήθηκαμε και βγήκαμε στα γρήγορα να βρούμε φαγητό και να πάρουμε μία πρώτη γεύση, πριν ξεκουραστούμε.
Και μας άρεσε, μας άρεσε πολύ! Οι ντόπιοι, οι επισκέπτες, η μουσική, τα χρώματα, όλα ήταν τόσο ταιριαστά. Ακόμη και το κρύο ταίριαζε στην περίπτωση, θα έλεγα!
Και πού να ξέραμε πόσα ακόμα μας περίμεναν, τις επόμενες μέρες.
Αυτά όμως, στο επόμενο μέρος. Οι ζεστές κουβέρτες του δωματίου ήταν αυτό που ειλικρινά χρειαζόμασταν εκείνη την ώρα…