Kostas PapanikolaouΠάμε Καύκασο, για χιόνια και καλό φαγητό!
Η Γεωργία ήταν πάντα ψηλά στη λίστα μας, ως ένας προορισμός με πανέμορφα φυσικά τοπία για πεζοπορία και ανάβαση βουνών, επί το πλείστον μη τουριστικά. Μιλάμε για τον Καύκασο, εξάλλου, εκεί που βρίσκεται και η ψηλότερη κορυφή της Ευρωπαϊκής ηπείρου, το κοιμώμενο στρωματοηφαίστειο Elbruz των 5642 μέτρων.
Αυτή την πρώτη μας φορά, όμως, επισκεφθήκαμε τη χώρα λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Όχι και η πιο κατάλληλη περίοδος για κατασκήνωση και πεζοπορίες στα βουνά, έτσι; Ήταν όμως η πιο ταιριαστή για να χαρούμε χιόνια, να δούμε την προ-εορταστική πλευρά της χώρας και να μπούμε για τα καλά σε χειμωνιάτικο πνεύμα!
Τυφλίδα, Καύκασος, και τι άλλο;
Ξεκινώντας από την πρωτεύουσα, θεωρώ ότι μία διαμονή τριών ημερών τουλάχιστον, είναι απαραίτητη για να την απολαύσει ο επισκέπτης. Αυτό που πάντα λατρεύουμε στις πόλεις του πρώην Σοβιετικού μπλοκ είναι το απίθανο μείγμα αρχιτεκτονικής, καθημερινότητας, συνηθειών και τρόπου ζωής, εν τέλει. Γειτονιές και κτίρια Σοβιετικής εποχής, δίπλα σε ολοκαίνουρια εμπορικά κέντρα, ηλεκτρικά αυτοκίνητα μαζί με Lada και Volga σε δρόμους που μπορεί να είναι ολοκαίνουριοι στο κέντρο της πόλης, αλλά σαν βομβαρδισμένο τοπίο λίγα μέτρα παραπέρα.
Στην Τυφλίδα, συγκεκριμένα, το κατάλυμά μας βρισκόταν σε ένα κτίριο σαν από χρονοκάψουλα. Παλιά ξύλινα πατώματα, μισοσκόταδο στην εσωτερική αυλή και η κλασική μεσήλικη κυρία που μας καλωσόρισε στα Ρωσικά.
Μόλις λίγα λεπτά περπάτημα παραπέρα, βρισκόμασταν ήδη στην κεντρική λεωφόρο Shota Rustaveli, με το Εθνικό θέατρο Όπερας και Μπαλέτου, το Εθνικό μουσείο και τα μεγάλα πεζοδρόμια, που οδηγεί στην πλατεία Ελευθερίας.
Τι θα ξεχωρίζαμε λοιπόν, στην Τυφλίδα;
- Ολόκληρη την παλιά πόλη, τόσο απλά! Ώρες ολόκληρες μπορεί να περπατά κανείς σε πλακόστρωτα και μη δρομάκια, να χαζεύει την Σοβιετική αλλά και Περσική επιρροή στα κτίρια, να δοκιμάζει φαγητά, τσάι και καλό κρασί σε κάποια από τα δεκάδες αξιόλογα εστιατόρια και καφέ της περιοχής.
- Απαραίτητη η στάση στον τόσο ιδιαίτερο Πύργο του Ρολογιού, στην οδό Ioane Shavteli με τα υπέροχα, στολισμένα για τις γιορτές καφέ και εστιατόρια. Αξίζει να ποζάρετε και σε κάποιον από τους φωτογράφους εκεί, και με ελάχιστο αντίτιμο να πάρετε μία ρετρό φωτογραφία σας, σαν σε απόκομμα παλιάς εφημερίδας!
- Πάρκο Mtatsminda. Ανεβαίνετε είτε με τελεφερίκ, είτε με βαγονάκια σε ράγες, είτε και με τα πόδια, αν το επιτρέπει ο χρόνος σας και αντέχουν τα πόδια. Απολαμβάνετε πανοραμική θέα σε όλη την πόλη, περνάτε χρόνο περπατώντας, παίζοντας με τα παιδιά σε κάποια από τα πολλά παιχνίδια, ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες σίγουρα το πράσινο είναι η καλύτερη λύση στη ζέστη.
- Ανάβαση στο φρούριο Narikala και στο τεράστιο άγαλμα γνωστό ως “Μητέρα της Γεωργίας“. Σίγουρα το έχετε δει στο διαδίκτυο, σίγουρα αξίζει το περπάτημα και η θέα, ειδικά αν συνδυαστούν με επίσκεψη στον βοτανικό κήπο. Στην περίπτωσή μας, παρά το ότι ήταν Δεκέμβριος, όλη αυτή η βόλτα ήταν σίγουρα κάτι που μας πρόσφερε πάμπολλες εικόνες της πόλης.
- Κι αφού περάσαμε την καινούρια, φουτουριστική Γέφυρα της Ειρήνης, συνεχίσαμε το περπάτημα στην απέναντι πλευρά της πόλης. Εκεί βρίσκεται η εκκλησία Metekhi, σε μία στροφή του ποταμού Kura, όπου μπορεί ο επισκέπτης να επιλέξει και βόλτες με μικρά σκάφη. Δεν συστήνεται για χειμωνιάτικες μέρες, πιστέψτε με!
Πάμε βουνά, πάμε Καύκασο, πάμε στον Military Road!
Η οδήγηση στη Γεωργία είναι κάτι που πολλοί δεν συνιστούν, εξαιτίας της οδηγικής συμπεριφοράς των ντόπιων. Έτσι λένε, τουλάχιστον. Έχουν αλλάξει όμως τα πράγματα, να ξέρετε. Ειδικά όσον αφορά την συμπεριφορά της τροχαίας, τις κάμερες κτλ. Εμείς νοικιάσαμε αυτοκίνητο, φυσικά με χειμερινά ελαστικά, τετρακίνητο και ξεκινήσαμε προς Βορρά. Μπορώ να πω ότι όλη η εμπειρία της οδήγησης στην Γεωργία μου φάνηκε πολύ φυσιολογική, ειδικά σε σχέση με την Τυνησία ή το Ουζμπεκιστάν, για παράδειγμα.
Ο περίφημος Military Road, το πέρασμα που χρησιμοποιείται αιώνες από στρατούς κι εμπόρους, αποτελεί από μόνος του έναν ταξιδιωτικό στόχο για όσους αγαπάνε τα οδικά ταξίδια. Από την Τυφλίδα μέχρι το Vladikavkaz της Ρωσίας, διασχίζει την οροσειρά του Καυκάσου, ενώνει την Γεωργία με τη Ρωσία και στο πέρασμα Jvari φτάνει σε υψόμετρο 2400 μέτρων σχεδόν!
- Η στάση στο μοναστήρι Ananuri επιβάλλεται. Δεν γίνεται να το αποφύγετε, έτσι κι αλλιώς, καθώς δεσπόζει σε ένα άνοιγμα του δρόμου πάνω από τον ποταμό Aragvi και την τεχνητή λίμνη Zhinvali.
- Το χιονοδρομικό κέντρο Gudauri είναι τέλειος προορισμός για οικογένειες, για χειμερινές διακοπές. Η διαμονή δεν είναι ακριβή, τα φαγητά επίσης, ενώ υπάρχουν δραστηριότητες στα χιόνια για μικρούς και μεγάλους. Επίσης από εκεί ξεκινάνε τελεφερίκ, κάποια από τα οποία ανεβαίνουν και αρκετά βόρεια, πάνω από το Jvari pass, συνδέοντας έτσι τη νότια με την βόρεια πλευρά της περιοχής εκείνης. Κι αυτό γιατί….
- Το πάσο Jvari μπορεί να κλείσει ανά πάσα στιγμή τον χειμώνα, λόγω χιονόπτωσης. Και στον Καύκασο, όταν μιλάμε για χιόνια, οι ποσότητες είναι πολύ μεγαλύτερες από όσο μπορούμε να σκεφτούμε! Έτσι, το τελεφερίκ μπορεί να αποτελεί τον μοναδικό τρόπο σύνδεσης των χωριών του Kazbeg με τις περιοχές νότια.
Καζμπέγκι, ένα θρυλικό βουνό, ένα όνειρο που πραγματοποιήθηκε!
Δεν ξέρω πόσοι έχετε δει στο ίντερνετ την παρακάτω φωτογραφία. Είναι η εκκλησία της Αγίας Τριάδας του Τεργκέτι, έχοντας ως φόντο τα τρομερά βουνά του Καυκάσου, με το όρος Καζμπέγκι ή Καζμπέκ να ξεχωρίζει στα 5054 μέτρα ύψος. Οι λάτρεις των οδικών ταξιδιών, ειδικά, σίγουρα έχουν ονειρευτεί κάποια στιγμή να οδηγήσουν σε τούτο τον τόπο.
Κάπως έτσι, ένα απόγευμα με οδήγηση με παγωμένες συνθήκες, οδηγήσαμε το ενοικιαζόμενο Subaru Forester στον χιονισμένο δρόμο μέχρι το σημείο αυτό. Η εκκλησία βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 1700 μέτρων, ενώ η θέα προς το μικρό χωριό Stepantsminda που μέναμε, συγκλονιστική. Πίσω μας ο ορεινός όγκος καθήλωνε με την παρουσία του, ενώ ο μανιασμένος, παγωμένος αέρας, μας υπενθύμιζε ότι μάλλον δεν ήταν εκεί η θέση μας.
Το μικρό, ξύλινο σπιτάκι που νοικιάζαμε στο χωριό μας πρόσφερε την θαλπωρή που ψάχναμε, καθώς από την τεράστια μπαλκονόπορτα βλέπαμε μπροστά μας όλο αυτό το θέαμα. Σίγουρα συστήνουμε το μέρος αυτό για οικογενειακή εξόρμηση. Ελεύθερο παιχνίδι στο χιόνι για όλους, καλό φαγητό και χαλάρωση σε πανέμορφα δωμάτια με απίθανα τοπία τριγύρω!
Κιουταΐσι να πάμε, τι λέτε; Έχει και φαράγγι για υψοφοβικούς!
Δεν είναι σαν την Τυφλίδα, εννοείται. Έχει όμως και το Κιουταΐσι τις ομορφιές του. Πολύ ωραία εστιατόρια, φθηνότερα μάλιστα από την πρωτεύουσα, γειτονιές με παλιά, μοναδικής ποιότητας κτίρια και ένα μικρό τελεφερίκ που σε ανεβάζει με ελάχιστο αντίτιμο πάνω από τον ποταμό Rioni στο πάρκο Besik Gabashvili.
- Εκεί θα βρείτε συγκρουόμενα αυτοκίνητα και άλλα ωραία για οικογένειες, σε τιμές που θα σας επιτρέψουν να μείνετε για ώρες, αν θέλετε!
Κι αν έχετε αυτοκίνητο, μην διστάσετε στιγμή να οδηγήσετε μέχρι το φαράγγι Okatse. Πρόκειται για ένα από τα πάμπολλα φυσικά αξιοθέατα της Γεωργίας, που ευτυχώς ήταν ανοιχτό ακόμα και τον Δεκέμβριο. Η περιοχή προσφέρεται για ατελείωτες πεζοπορίες, μέσα στο πράσινο, με καταρράκτες, βουνά, φαράγγια και καθαρό αέρα. Αρκεί να είναι καλοκαίρι, έτσι;
Εμείς αρκεστήκαμε λοιπόν σε περιήγηση με συνοδό, κατά μήκος του φαραγγιού. Ή μάλλον, δεν το έθεσα σωστά. Περπατούσαμε επάνω σε σιδερένια κατασκευή που έχει αγκιστρωθεί στο πλάι του φαραγγιού, σε ύψος άνω των 100 μέτρων. Η αλήθεια είναι ότι δεν ενδύκνειται για υψοφοβικούς, η όλη εμπειρία κυριολεκτικά κόβει την ανάσα.
Ε, μετά από αυτό, πώς να μην φάμε με όρεξη τα shashlik, τα χατσιαπούρι και τα χινκάλι! Και πώς να μην πιούμε το μπρούσκο γεωργιανό κρασί, πριν τυλιχτούμε στη ζέστη του κρεβατιού μας…
Θα επιστρέψουμε, η Γεωργία έχει να προσφέρει κι άλλα
Δεν εξαντλείται μια τέτοια χώρα σε 10 μέρες ταξιδιού, τουλάχιστον αυτό πιστεύουμε εμείς. Θα θέλαμε να γυρίσουμε ξανά στην Γεωργία, για να γνωρίσουμε καλύτερα πιο πολλά από τα κρυμμένα μυστικά της, ειδικά σε πιο απόμερα σημεία των βουνών.
Μέχρι τότε, οι αναμνήσεις μας συντροφεύουν…